Geplaatst in achter de schermen

De Mergelier gaat op de schop

‘Ik ga een boek schrijven.’ Ik hoor het mezelf nog zeggen. In 2022 schreef ik hier over mijn schrijfreis. Ik had 130.000 woorden, een verhaal vol gaten en een coach die zei: kies één genre. Sindsdien is er veel gebeurd. Tijd voor een update.

Eerst het grootste nieuws: De Mergelier wordt een trilogie! De scènes, personages en ideeën passen gewoonweg niet binnen één boek. Noor, Tim en hun nieuwe vrienden hebben veel meer te vertellen. De werktitels zijn De Mergelier op de schop, De Mergelier draait door en De Mergelier op hol.

Het tweede nieuws: het genre. Ik schreef een feelgood met een vleugje spanning, maar merkte dat ik juist die spannende stukken véél leuker vond om te schrijven. Cosy crime voelt dan ook als een natuurlijke stap. De humor en de heuvels krijgen gezelschap: in en rond de het oude pand gebeurt meer dan Noor in eerste instantie denkt. Mysteries die je oplost met een kop koffie of thee en een stuk vlaai erbij.

Voor die overstap heb ik nu thrillerschrijver Martyn van Beek als coach. Samen met hem maak ik eerst een blauwdruk, en pas daarna schrijf ik verder. Voor een boek over een B&B die verbouwd wordt, is dat best passend. 😉

De Mergelier gaat dus echt op de schop. En ik stroop mijn mouwen op, spuug in mijn handen en grijp de schop het toetsenbord.

Geplaatst in teasers

Over een draak die van pizza houdt

Als appetizer een stukje uit De Mergelier:


Tim stuiterde om haar heen als een kangoeroe die te veel suikerklontjes had gegeten. Hoeveel koekjes had hij naar binnen gewerkt? Noor draaide de voordeur van het slot en kon nog net opzij stappen voor haar zoontje naar binnen racete.

‘Wat gaan we eten, mam? Waarom bleef je nou zo lang weg? We hadden lezen op school. En schrijven!’

‘Zo zo,’ zei Noor waarderend. ‘Welk boek zijn jullie aan het lezen?’

‘Over een draak. En die is heeeel bang!’

‘Een draak die bang is? Die is toch heel erg groot? Waar is die draak dan bang voor, vent?’ Ze duwde met haar heup de deur naar de woonkamer open en liet de zware tas met een zucht van verlichting naast de bank op de grond zakken.

‘Het is maar een klein draakje, mama, nog een baby. En ze is bang voor de grote draak, want die heeft hele grote tanden.’ Tim rende met wapperende armen rond en probeerde haar te bijten.

Lachend weerde ze hem af en liep door naar de keuken. Ze inspecteerde de inhoud van de koelkast. Een hutspotpakket lag haar wit, geel en oranje toe te grijnzen. Ze voelde hoe de moed in haar schoenen zakte. Nog een half uur in de keuken trok ze niet. Gelaten klapte ze de deur weer dicht. ‘Tim, wat denk je van… pizza?’

Opgewonden sprong de jongen op de bank. Zo mocht zijn moeder nog veel vaker langer doorwerken. ‘Pizza, lekker! Maar wel een gewone hè? Niet met van die vieze dingen erop!’ Met een van afschuw vertrokken gezicht somde hij een paar ingrediënten op die de pizza nog enigszins gezond konden laten lijken.

Noor schudde haar hoofd en bestelde gelaten een pizza margherita. Ze wist dat het geen zin had om hem over te halen. Hij zou er toch alles af plukken en alleen de basis opeten. Ze schonk zichzelf een glas wijn in. Als ze toch ging zondigen, kon ze maar beter het hele pakket doen.


Liefs,
Marion

Geplaatst in achter de schermen

De Mergelier is uit de steigers

De afgelopen jaren heb ik voor en na mijn job keihard gewerkt aan mijn eerste boek: een feelgood roman die zich afspeelt in mijn geliefde Zuid-Limburg. Vroege uurtjes, te late avonden. Zondagmiddagen, mei- en herfstvakanties. Het was een intensief proces van dromen, plotten, plannen, research doen, schrijven, schrappen, nog meer schrijven en herschrijven. Iedere dag weer!

En het heeft gewerkt: gisteren, op tweede kerstdag, heb ik de eerste versie van ‘De Mergelier’ verstuurd naar mijn proeflezers! Wat ben ik trots. En wat ben ik gespannen om mijn geesteskind uit handen te geven. Niet meer schaven, geen scènes meer schuiven. Hoe valt het boek in de smaak? Leest het vlot, blijft de lezer geboeid, klopt de volgorde, zijn de personages interessant genoeg – personages en locaties die intussen echt voor mij bestaan. Ze maken deel uit van mijn dagelijkse leven, als een andere dimensie die over de werkelijkheid ligt.

Over een maand weet ik meer en kan ik waar nodig (weer) herschrijven. Daarna gaat ‘De Mergelier’ naar mijn schrijfcoach en pas ik het manuscript op haar aanwijzingen verder aan. Tegelijkertijd ga ik op zoek naar een uitgever. Het traject loopt dus een eindje door, maar voor nu heb ik een mijlpaal behaald. En kan ik starten met deel 2. Heb er nou al zin in!

Liefs,
Marion