Toen ik mijn laatste bericht schreef zat ik letterlijk te stuiteren op mijn stoel. Het ging gebeuren, De Mergelier werd tot leven gewekt na ruim een jaar herschrijven en inkorten! LOFT zou het oppakken, me begeleiden en…
Twee maanden later was dat enthousiasme behoorlijk bekoeld. Taal noch teken van de uitgeverij. Toch maar even gebeld, het wachten werd te zwaar. Toen bleek dat de redacteur met wie ik contact had, er niet meer werkte. Dat iemand anders mijn e-mail alsnog zou oppakken en of ik nog een maand geduld kon hebben. Dat had ik.
Het antwoord dat ik na al dat duimendraaien in april kreeg zaagde de stoelpoten onder me vandaan. Het manuscript was ook in de ingekorte versie niet geschikt voor uitgave. Ongeloof en verdriet lekten uit mijn ogen.
Ik heb blijkbaar op de verkeerde wijze ingekort en/of te drastisch geschrapt, waardoor er veel gebeurt, maar er eigenlijk geen tijd is om de spanning goed op te bouwen. Bovendien zitten er te veel elementen in die niet in het feelgood-genre passen. Eh, pardon? De redactie die eerder ‘zeer veel potentie’ in het verhaal zag, had helaas verzuimd dit te vermelden.
Teleurgesteld liet ik mijn boek voor wat het was.
Gelukkig heb ik nog andere schrijfactiviteiten waarop ik me kan richten. Zo schrijf ik sinds een paar maanden de tweewekelijkse nieuwsbrief voor Over Schrijven Gesproken voor en met mijn schrijfcoach, werk ik onze Dungeons & Dragons avonturen met veel plezier in het Engels uit en deed ik onlangs met een kort verhaal mee aan een schrijfwedstrijd van Sebes & Bisseling. Superleuk en uitdagend!
Hoe het met De Mergelier verdergaat? Ik veeg mijn moed bij elkaar en ga weer met de op-een-na-laatste versie van het manuscript aan de slag. Om de verschillende verhaallijnen nog eens goed tegen het licht te houden, de personages weer onder de loep te nemen en misschien wel van iets of iemand afscheid te nemen.
De reactie van de redacteur is natuurlijk de mening van slechts één persoon, met persoonlijke voorkeuren. Maar die persoon zit niet voor niets op die positie: die heeft er verstand van! Dus met haar advies in mijn achterhoofd ga ik wéér herschrijven, weer kneden en smeden, weer brainstormen en schrappen, tot ik De Mergelier aan jullie kan presenteren.
En als ik dan nog geen uitgeverij kan vinden – de spoeling wordt immers steeds dunner: als een uitgeverij een manuscript een keer heeft afgewezen, mag je het niet nog een keer insturen – ga ik het boek zelf uitgeven. Tips zijn welkom! Aanmoedigingen ook. 😉
Liefs,
Marion
De Mergelier 